Monica Heikoop

over onderwijsinnovatie en vernieuwingsprocessen

Stof tot nadenken…..

Deze week vooral in gedachten bezig geweest met een aantal aspecten voor LA2. Verder vooral deze week even gas terug genomen, om te kunnen bij tanken voor de eindsprint van dit studiejaar. Die afstand is volgens mij wel goed geweest. Hierdoor ben ik tot de ontdekking gekomen dat binnen het onderwijs veelal te vergelijken zijn en overeenkomen met modellen buiten het onderwijs. Het heeft echter ook gezorgd voor stof tot verder nadenken en dilemma’s.

Ik zal er één noemen: In mijn dagelijks werk, nu maar ook in het verleden buiten het onderwijs, maak ik gebruik van de PDCA cylcus. Daarnaast leren wij onze studenten gebruik te maken bij het opstellen van een plan van een aantal vaste stappen:

Interne + externe Analyse (doel/probleem), Doelgroepen, Doelstelling, boodschap, strategie, concept, middelen, tijd, budget, uitvoering, Evaluatie.

Wanneer ik de stappen van DCC en bovengenoemde cycli vergelijk, zie ik heel veel overeenkomsten. Het enige (grote?) verschil is de doelgroep. Maar binnen mijn vakgebied is het bepalen van je doelgroep (en de analyse daarvan) een alles bepalende keuze voor de rest van je strategie. In het onderwijs is dat vertaald in je student/leerling, zijn voorkennis en wat de leerdoelen zijn. Dat je dat met een andere invalshoek en intentie doet dan drop verkopen, dat snap ik. Maar voor mijn werkwijze zijn dat altijd hele logische stappen geweest.

In mijn analyse van de verschillende modellen zal dat ook terugkomen, want ik vind het van uiterst groot belang om kennis binnen en buiten het onderwijs te verbinden en te versterken.

Het verklaart voor mij in ieder geval mijn aanvankelijke scepsis voor DCC. Zoals al eerder geuit, vroeg ik mij in alle eerlijkheid af, wat nu zo bijzonder aan het model was. Want ook in marketing en communicatie is het belangrijk dat je steeds terugkoppelt naar eerdere stappen en keuzes, dat je die verantwoord en vertaalt naar het uiteindelijk operationeel niveau en vervolgens evalueert. En dat dit in de praktijk soms anders loopt, heeft ook bij marketing en communicatie grote gevolgen: het mislukken van een introductie, het failliet gaan van een bedrijf, het niet bereiken van de juiste doelgroep of het onnodig geld uitgeven omdat je verkeerde keuzes mbt communicatiemiddelen maakt. In het onderwijs is dat helaas niet anders.

Maar mijn vraag aan mijn volgers is: zijn jullie het wel of niet met mij eens? En welke onderbouwing heb je daarvoor? Ik kijk uit naar jullie reactie!

 

 

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

7 gedachten over “Stof tot nadenken…..

  1. Mee eens!
    Aan het begin van de opleiding merkte één van de docenten al op dat we regelmatig momenten zullen hebben dat je denkt: dit weet ik al. Tijdens mijn opleiding P&A heb ik ook al veel in deze richting langs zien komen. Al tijdens de industriële revolutie (of zelfs daarvoor?) is de basis gelegd. Sinds dien is er alleen maar geschaafd en nieuwe modellen gemaakt die anders zijn dan voorgaande omdat de context net iets anders werd. Onderaan pagina 2 van dit document (http://www.ou.nl/Docs/Faculteiten/OW/Cursus%20o22411.pdf) staat dat je bij de context en visie van jouw onderwijssituatie een passend model zal moeten zoeken. Dus zeker niet altijd DCC!

  2. Monica, ik ben het met je eens. DCC gaat er wel vanuit dat je het nulniveau in kaart brengt, dat zie ik bij jou niet zo terug. Daarbij heeft DCC visies in zich van behaviorisme, cognitivisme en constructivisme. Als je puur competentie gericht onderwijs verzorgt, lijkt mij DCC idd helemaal niet zo’n goede keus maar zou je beter kunnen kiezen voor 4C/ID model van Van Merrienboer. Zelf voel ik me daar veel meer toe aangetrokken vanwege het competentie beroepsgerichte karakter daarvan. in mijn analyse van DCC heb ik daarbij ook als nadeel genoteerd dat het in DCC teveel vanuit de docent vertrekt voor wat instructieverantwoordelijkheden betreft en te weinig vanuit de student. Kennis wordt vooral door instructie overgedragen ipv dat de lerende zelf kennis opbouwt. Al met al twijfel ik nu, na me meer in la2 te hebben verdiept, om in de gedeelde regie te blijven. Ik beraad me hier deze week nog even over. Tot dinsdag, fijn weekend groet, Ingrid

  3. jacquelinevankuilenburg op schreef:

    Ik krijg ook steeds meer weerstand tegen DCC… Hoe verder ik in mijn ontwerp kom, hoe meer ik me afvraag: gaat dit echt leiden tot een innovatief ontwerp?!

    Ook binnen de opleiding waar ik lesgeef hebben we een ‘eigen’ manier van methodisch handelen en als ik er maar de tijd voor krijg, kan ik met een eenvoudigere methode minstens net zo’n goed curriculum neerzetten als met DCC. Ik hou best van schemaatjes en overzichten, maar nu mis ik het om hier mijn eigen ding in kwijt te kunnen, terwijl het juist ook één van mijn sterke kanten is om met weinig woorden iets duidelijk over te brengen waar collega’s mee verder kunnen. Het DCC model gaat soms zo ver, daar hebben collega’s geen tijd en zin in om zich in te verdiepen om dit in de praktijk te gaan brengen.

  4. Het is bij niet zo zeer de weerstand, maar ik zie het meer als een stappenplan in een proces. En zoals al eerder gezegd door de docenten, het is de koninklijke weg die veel tijd en aandacht vraagt. En naar mijn idee is dit niet opgezet om tot innovatief ontwerpen te komen maar juist tot heel degelijk en soms wel heel conservatief. Want veel ruimte om te manoeuvreren is er volgens mij niet. Vandaar ook mijn vergelijking met een stappenplan voor een adviesrapport op een ander gebied, want daar doe je hetzelfde met teruggrijpen, analyseren, opstellen, planmatig aanpakken. Omdat ik in de zelfstandige regie zit met een hele duidelijke opdracht kan ik hierin eigen keuzes maken. Die vragen ook veel tijd, want ik blijf nieuwe informatie tegenkomen, die ik zou kunnen gebruiken, maar ik heb wel het gevoel mijn eigen ei kwijt te kunnen en het ook naar het idee van de opdrachtgever te kunnen verantwoorden.

  5. Ha Monica,

    Zoals je aan mijn eerdere reactie hebt kunnen zien weet ik niets van het bestaan van DCC af. Van wat ik op het internet kon vinden benaderen ze leren als systeem. Dat vind ik altijd wel interessant. In systemen hebben onderdelen in het systeem vaak invloed op elkaar (http://en.wikipedia.org/wiki/Complex_adaptive_systems), en wordt een “geordende” of “gefaseerde” aanpak bijna altijd uitgesloten. Op eerste gezicht een contradictie…

    In het onderwijs kan ik me zo voorstellen dat er ook sprake is van een complex adaptief systeem (studenten hebben invloed op elkaar; er is verschillende voorkennis; er is verschil qua docenten en stof; leerstijlen; en de opbouw van kennis per deelnemer etc. etc.)

    De Amerikaanse luchtmacht John Boyd heeft ooit eens een model gemaakt (http://en.wikipedia.org/wiki/OODA) van hoe straaljager piloten hun omgeving beschouwen en op basis van: wat ze zien; relateren tot wat ze weten; welke beslissingen ze nemen; en de uitkomsten van hun acties (de elementen: Observe, Orient, Decide en Act lijken erg erg op PDCA maar zijn wezenlijk anders met elkaar verbonden). Een van zijn conclusies was dat de 4 elementen niet alleen senquentiel gerelateerd waren maar ook als netwerk (Door jezelf te orienteren kun je bv tot nieuwe inzichten komen, of een beslissing hoeft niet altijd tot actie te leiden), en is er bijna altijd sprake van interactie met een groter systeem wat meeverandert (De vijandelijke piloten, en de relatie tot hen).
    De winnaar werd niet bepaald door de meest foutloze cyclus, maar door de meest snelle (i.e. jij moet sneller de omgeving begrijpen dan dat je omgeving jouw begrijpt)

    Nu zal het maken van een marketingcommunicatieplan niet met de snelheid van een luchtgevecht gaan (m.a.w. stappenplannen zijn hier ws op zijn plaats). Maar, ik kan me voorstellen dat dit anders is bij bv PR, het implementeren van hetzelfde plan (zoals je zelf al aangeeft), en zeker als je te maken hebt met een klas die je iets moet leren.

    Wat strategie bestreft ben ik een aanhanger van de “dynamic” (Eisenhardt, 2001) school of thought en complexiteitsleer (Snowden), deze gaan ervan uit dat naast planbare/stabiele systemen er vooral ook complexe systemen bestaan waar je slechts van kan “leren” door er mee te “interacteren”

    Tot mijn verbazing lijkt DCC heel erg op deze school. (Ik vind het eigenlijk erg mooi)
    Als ik naar dit figuur van DCC kijk (http://en.wikipedia.org/wiki/Instructional_design#Dick_and_Carey) zie ik erg veel feedback loops staan. Volgens mij zou dit erop kunnen wijzen dat dit ook een zelfregulerend systeem is net als OODA.

    – Er is een loop tussen wat je (formatief) observeert irl tot je doelen)
    – er zitten RAD (rapid application design) achtige feedback loops in (goal-test-adjust-test-adjust-test-adjust-etc)
    – het is iteratief ipv linear
    – het is real-time (het houdt rekening met de les zelf)

    Uitgaande van wat ik in het wikipedia artikel lees is DCC wezenlijk anders dan PDCA.

    (ik ben trouwens wel een grote fan van W.E.Deming, en ik geloof dat hij PDCA ook meer als OODA loop bedoelde, maar in het westen (zijn ideeen komen uit Japan) hebben we er een sequentieel en losstaand process van gemaakt)

  6. He Ernst, hartstikke leuk dat je gereageerd hebt. Ik zal mij er zeker verder in verdiepen. Ik heb mijn blog ook een beetje prikkelend opgesteld, in de hoop zulke reacties als die van jou te krijgen. Hier ga ik echt iets mee doen. Want het heeft mij wel bezig gehouden en ik ben dus erg blij met een totaal andere invalshoek, want daar leer ik echt van.
    Wat ik nog wel wil opmerken is dat als je de een bijvoorbeeld marketingplan uit zou voeren zoals Dick, Carey en Carey het bedoelen, met veel feebackloops en steeds kijken of je conclusies klopen etc je wel een heel gedegen plan krijgt. Dat het in de praktijk meestal anders verloopt, dat is in het onderwijs vaak ook zo.
    Mijn ervaring is net als bij jou: je komt in alle theorieën heel veel bekende dingen tegen die je altijd hebt omarmt dan wel toegepast. Het krijgt alleen meer betekenis en diepte nu je de achtergrond er van weet. Leuk om te zien dat het bij jou ook zo werkt.
    Heel erg bedankt voor de feedback!

  7. Hoi Monica, bij deze ook nog ff een duit van mij. Ik voel zelf geen weerstand tegen DCC maar heb wel vanaf het begin een soort van moeite met het ‘bureaucratische’ van het model gehad en daardoor al vrij snel voor mixed methods gekozen die bij mijn context passen. En ik denk dat juist de context hier essentieel is. Je model moet, naar mijn idee, bij je context passen en je moet kunnen beredeneren waarom je dat vindt. En zoals je ook hebt kunnen zien bij de medestudenten is ieders context/curriculum anders, groter, kleiner, samengestelder of beperkter….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: