Monica Heikoop

over onderwijsinnovatie en vernieuwingsprocessen

Archief voor de tag “Brené Brown”

Kracht van kwetsbaarheid -Brené Brown

de_kracht_van_kwetsbaarheid_brene_brown In vervolg op de impressie van het boek “De moed van imperfectie” door dezelfde schrijfster wil ik jullie mijn impressie van “De kracht van kwetsbaarheid” niet onthouden. Want het tonen van kwetsbaarheid of zoals je wilt, het kwetsbaar opstellen heeft mij altijd geboeid. Althans daar ben ik me steeds meer bewust van geworden. Voor mijn gevoel heb  ik mij altijd kwetsbaar opgesteld, in die zin dat ik ben wie ik ben en wat je ziet is wat je krijgt. Het boek heeft mij echter veel meer inzicht gegeven in waarom ik ben wie ik ben en waarom ik doe wat ik doe.  Ik kan je zeggen, het was soms onverwacht confronterend, het heeft veel inzicht gegeven in mijzelf. Daarnaast heb ik gelezen over mechanismen om je niet kwetsbaar op te stellen en waarom mensen dat doen. En natuurlijk hoe je hier mee om kunt gaan, hoe je mensen kunt helpen, zonder dat je de aap op de schouder over neemt.

Wat mij vooral getroffen heeft, is de openheid waarover Brené geschreven heeft als het gaat om haar eigen worsteling, schuld en schaamtegevoelens en hoe zij haar weg hierin gevonden heeft.  Ik besef mij (opnieuw) dat dit allemaal wat zweverig klinkt. En toch is het geen zweverig boek. Integendeel, het is heel praktisch, herkenbaar en toepasbaar in het dagelijks leven. En daarom ook zeker de moeite waard om te lezen.

In deze blog wil ik het hoofdstuk 6: Ontwrichtende betrokkenheid: de moed om onderwijs en werk weer menselijk te maken, eruit lichten. Dit omdat deze blog over onderwijs (vernieuwing) gaat. Dit laat onverlet dat de andere onderwerpen zeker de moeite waard zijn. Met name het hoofdstuk over wapenen tegen kwetsbaarheid is zeer confronterend en verhelderend. In dit hoofdstuk worden schild en kracht na elkaar benoemd. Bijvoorbeeld: het schild Perfectionisme en de kracht van kwetsbaarheid Accepteer jezelf zoals je bent.

Het belangrijkste positieve punt uit het hoofdstuk over onderwijs en werk is het feit dat goede constructieve feedback wordt gezien als de manier om de waardekloof te overbruggen. De waardekloof ontstaat door schaamte, schuld en angst en daardoor verliest een organisatie zijn bezielde cultuur. En die bezielde cultuur is nodig voor rust en ruimte wat weer tot creativiteit en innovatie kan leiden. Zonder feedback zijn verandering en groei onmogelijk (p. 195)

Vaak weten mensen niet hoe ze feedback moeten geven (en ontvangen) en wordt feedback gezien als “een moeilijk en ongemakkelijk gesprek”. En dat heeft weer te maken met de angst om je kwetsbaar op te stellen. Als je dat dus durft, dan verloopt het feedbackproces beter en wordt er gestreefd naar een bezielde cultuur. Op p. 201 wordt een checklist voor betrokken feedback gegeven. Ik probeer dat in de praktijk te brengen in mijn werk met studenten en collega’s, maar ook in andere situaties. En dat is niet altijd even makkelijk. Want ook ik heb een wapenuitrusting om mijn kwetsbaarheid af te schermen . Dat was het confronterende deel van het lezen van dit boek.

Kwetsbaar opstellen of kwetsbaarheid tonen is niet hetzelfde als je hele ziel en zaligheid voor iedereen op tafel leggen. Ik ben nu bezig te ontdekken waar mijn wapenuitrusting uit bestaat en hoe ik die af kan leggen. En daarbij ook de wapenuitrusting bij anderen te herkennen en die de respecteren en accepteren, maar dan wel beter in staat ben om die ander misschien te helpen.

Misschien belicht ik in een volgende blog nog wel één of meerdere van die benoemde mechanismen, omdat dit voor anderen zeker herkenbaar is. Ondertussen zie ik in allerlei blogs en trainingen de groeiende belangstelling voor de kracht van kwetsbaarheid in diverse situaties. Dus wie weet wat dit betekent voor het omgaan met elkaar in deze maatschappij.

 

Ben benieuwd naar je reactie!

 

– wordt vervolgd –

 

 

 

De moed van imperfectie

Eindelijk, weer even tijd voor een blog over onderwijszaken. Althans, zo zie ik het boek met de titel De moed der imperfectie geschreven door Brené Btown (2013).  Ik ben er in begonnen omdat de titel mij aansprak en ook de ondertitel mij veel herkenning gaf, met name in mogelijk gedrag van studenten, mijzelf en anderen om mij heen. De ondertitel luist: Laat gaan wie je denkt te moeten zijn.

Wat mij bij het lezen van het boek vooral trof, is de eerlijkheid en kwetsbare opstelling van de schrijfster. Zij geeft aan dat, met name door haar onderzoek  naar schaamte en schuldgevoel dat zij jaren heeft gedaan en een persoonlijke crisis tot inzichten is gekomen waar zij nu veel profijt van heeft in het dagelijks leven en haar vervolgonderzoeken.

Zij werkt dit gegeven uit in 10 stellingen voor een bezield leven: leven vanuit het gevoel dat je de moeite waard bent. Oftewel: ik ben goed genoeg.

Die 10 stellingen heeft zij verwerkt in wegwijzers, met veel concrete en herkenbare voorbeelden:

  1. Kies voor authenticiteit: laat je angst voor wat anderen van je vinden los
  2. Heb meer compassie met jezelf: laat je perfectionisme los
  3. Ontwikkel meer veerkracht: laat zelfverdoving en machteloosheid los
  4. Cultiveer dankbaarheid en geluk: laat je gevoel van schaarste en je angst voor het duister los
  5. Vertrouw op je intuïtie en durf te geloven: laat je behoefte aan zekerheid los
  6. Geef je creativiteit de ruimte: laat de neiging jezelf met anderen te vergelijken los
  7. Neem de tijd om te spelen en te rusten: laat uitputting als statussymbool en productiviteit als maatstaf voor eigenwaarde los
  8. Breng kalmte en stilte in je leven: laat stress als levensstijl los
  9. Streef naar zinvol werk: laat je onzekerheid en je opvattingen over wat je “zou moeten” los
  10. Lach, zing en dans: laat het idee los dat je altijd beheerst moet zijn en “normaal” moet doen los

Zelf had ik altijd het idee geen perfectionist te zijn. Ik wilde het boek lezen om ook bijvoorbeeld perfectionistische studenten beter te begrijpen en hen handvatten te kunnen geven, omdat ik zeer regelmatig studenten er mee zie worstelen. Toch kan ook ik een aantal wegwijzers zeker ter harte nemen om een “bezielder” leven te ervaren. Andere wegwijzers streef ik in ieder geval na of breng in voor een groot deel in de praktijk. Soms komen de tips wat zweverig over, maar vertaald naar je eigen praktijk/leven zijn ze zeker toepasbaar.

Ik ben nu bezig in De kracht van kwetsbaarheid, een nieuw boek van dezelfde schrijfster en min of meer een vervolg op De moed van imperfectie. Ook dat spreekt mij enorm aan. Ik probeer dat ook regelmatig toe te passen en ben iedere keer toch weer positief verrast over het effect. In dit boek hoop ik meer tips en trucs te krijgen, waardoor ik nog beter in staat ben dit aspect toe te passen in mijn dagelijks leven.

Tot slot: het lezen van een boek is een stap, het voornemen om een aantal zaken in de praktijk te brengen de volgende. Uiteindelijk is wilskracht  nodig om het ook echt te gaan en blijven doen. We zullen zien of dat gaat lukken. Ben benieuwd naar jullie ervaringen en reacties of je je in de tien wegwijzers herkend of juist niet…….

 

Berichtnavigatie

%d bloggers liken dit: